تاریخچه:

حق مالکیت بشر بر دارایی‌های ارزشمند خود، مفهومی است که از دیرباز در متون حقوقی و قانونی مختلف آمده است. افزایش نسبی ارزش دارایی‌های نامشهود و اهمیت یافتن دانش و فناوری در تمامی شئون زندگی بشر، چگونگی محافظت از این موارد را تبدیل به دغدغه جدی کارآفرینان، محققین و سیاست‌گذاران نموده است. مفهوم «مالکیت فکری» یا «Intellectual Property- IP» پاسخی است به این نگرانی‌ها که به چگونگی حفاظت از حقوق و دارایی‌های فکری نوآوران و مخترعین، اشاره دارد .مالکیت فکری درواقع به مالکیت ابداعات و دستاوردهای ذهنی اشاره دارد. تاریخچه کاربرد این مفهوم در ابعاد بین‌المللی و ملی در ادامه آورده شده است.

بین‌المللی:

۱۴۰۳: اعطای حق انحصاری اختراع برای یک نوآوری صنعتی در شهر فلورانس به مدت سه سال؛

۱۶۲۴: اساسنامه حقوق انحصاری به‌عنوان اولین بیان قانونی از قانون ثبت اختراع در انگلستان؛

۱۷۱۰: اساسنامه آن یا قانون حق کپی‌رایت در انگلستان؛

۱۷۹۰: تصویب اولین قانون صدور پروانه ثبت اختراع توسط کنگره آمریکا؛

۱۷۹۱: تصویب اولین قانون صدور پروانه ثبت اختراع در فرانسه؛

۱۸۰۸: استفاده از عبارت عنوان «مالکیت فکری» به‌عنوان تیتر مجموعه‌ای از مقالات در ؛

۱۸۷۷: تصویب اولین قانون صدور پروانه ثبت اختراع در آلمان؛

۱۸۸۳: انعقاد کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی؛

۱۸۸۶: انعقاد کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری؛

۱۸۹۳: ادغام معاهدات پاریس و برن و تشکیل اتحادیه بین‌المللی حمایت از مالکیت فکری؛

۱۹۶۷: تشکیل سازمان جهانی مالکیت فکری به‌عنوان یکی از نمایندگی‌های زیرمجموعه سازمان ملل متحد.

ملی:

۱۳۰۴: اولین قانون حمایت از حقوق مالکیت درزمینهٔ حمایت از علائم تجاری؛

۱۳۱۰: تصویب قانون ثبت علائم و اختراعات و آئین‌نامه اجرایی آن؛

۱۳۳۷: آئین‌نامه اصلاحی اجرای قانون ثبت علائم و اختراعات مصوب ۱۳۱۰؛

۱۳۳۷: الحاق ایران به کنوانسیون پاریس؛

۱۳۴۸: تصویب قانون حمایت از حقوق مؤلفان و منصفان و هنرمندان و آئین‌نامه اجرایی آن: ۱۳۵۰؛

۱۳۵۲: تصویب قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی؛

۱۳۸۰: الحاق به کنوانسیون مؤسس سازمان جهانی مالکیت معنوی (WIPO)؛

۱۳۸۷: تصویب قانون ثبت اختراعات و طرح‌های صنعتی و علائم تجاری به انضمام آئین‌نامه اجرایی آن؛

۱۳۹۲: الحاق ایران به معاهده همکاری بین‌المللی ثبت اختراع PCT.